Reflectie: H&G Grimmiger


H&G: Grimmiger

12/11/2011 @ ‘t Arsenaal


België heeft een rare verhouding met allochtonen. We schreeuwen van de daken dat we moeten inzetten op diversiteit en dat iedereen evenveel kansen moet krijgen in de maatschappij. Ook de media lost vaak interculturele salvo’s af om ons te overtuigen dat het gedaan moet zijn met discriminatie. Helaas is daar in de praktijk weinig van te merken. In de Westerse wereld is de media nergens zo wit als in België. Als een inwoner uit allochtonië dan toch op de beeldbuis verschijnt, dan is het meestal in een stereotypische rol.

De drogreden om de witte media te rechtvaardigen is meestal dat ‘zij’ de taal niet goed beheersen, maar in realiteit is de Blanke Belg bang om kleur te bekennen. Allochtonen worden geschuwd omdat televisie- en/of theatermakers bang zijn dat ze het publiek zullen afschrikken.

Ikram Aoulad is een Marokkaanse jonge vrouw van 32 jaar die een paar jaar geleden komaf maakte met deze zever. Samen met Junior Mthombeni, Nadia Benabdessamad en Cynthia Schenkels richtte zij het theatercollectief SIN op. Vorig jaar brachten ze hun eerste stuk H&G: Grimmiger op het Mestizo Art Festival en gooiden hoge ogen bij artistiek wonderkind Michael De Cock. Grimmiger is een moderne interpretatie van het klassieke sprookje Hansje en Grietje. Hun uitgangspunt: de maatschappij creëert dagelijks Hansjes en Grietjes, kinderen die nergens welkom zijn. Gedurende een uurtje mocht ik hun talenten aanschouwen. Het was een hele verademing om gekleurd talent van eigen bodem aan ‘t werk te zien.

Dat Ikram van Noord-Afrikaanse bloede maakte heel het schouwspel nog interessanter voor me. Ik heb namelijk een zwak voor de Arabische cultuur aan de andere kant van de Mare Nostrum. Voor mij is zij de voorbode van een gouden era voor de theaterkunsten; veel anders gepigmenteerde talenten staan te poppelen om de bühne te betreden, maar de drempel is momenteel nog te hoog. Gelukkig gaat GEN2020 volgend jaar van start, een traject voor allochtone acteurs en theatermakers om de stap te zetten naar het grote podium. Ik ben nature een pragmaticus en om daden te zien in plaats van enkel woorden maakt me vanbinnen heel warm. Niemand heeft iets aan mulicultureel gezwets dat geen vruchten afwerpt.

Ik ben niet vol lof over Ikram en haar collectief enkel omdat ze Marokkaans is, maar wel omdat ze verdomd goed kan acteren. Kortgerokt als een schoolmeisje vervulde ze perfect de rol van het schattige Grietje dat wat verloren liep in het betonnen oerwoud. Angst, blijdschap, … als een volleerde borderline veranderde ze moeiteloos van gemoed en zoog ze alle aandacht naar zich toe. Maar ze bleef altijd in haar rol van het bange kleine meisje dat bescherming zoekt bij haar broer, een rol overtuigend neergezet door Junior.

De komende twee jaar gaat het collectief heel België afreizen om hun theaterskills bij te schaven en ik ben benieuwd of het traject deuren zal openen. Interculturaliteit wordt in heel België bezongen, maar liefst op plekken waar mensen het minste last van hebben. De televisie en het theater zijn fora die voor veel Belgen iets te dichtbij liggen, dus ik hoop dat mensen de komende jaren hun ‘kleurentelevisie’ niet buitensmijten.