Reflectie: Drive

Drive

 


Cinema kan mij gelukkiger maken dan een vrouw. De donkere liefdestuin van het verliefde koppel. De eerste plaats der verwondering van het kind. De troostende arm van de eenzaat. De rechtbank van de slechte film. Het filmtheater is een plek waar mensen voor verschillende redenen naar toetrekken. Ik ga de laatste jaren vooral naar de cinéma om mijn gedachten te verzetten of om mijn hart en hoofd te vullen met liefde, melancholie of nostalgie.

Nostalgie naar tijden die ik nooit meegemaakt heb, maar me wel overtuigen dat vroeger alles echt beter was. De laatste poging om te mijmeren bij zo’n paradise lost werd ondernomen door de film “Drive”, een film van de Zweed Nicolas Winding Ref over het leven van een Hollywood stuntrijder, gespeeld door Ryan Gosling, in een naamloze Amerikaanse grootstad ergens halfweg de jaren 80. Naast zijn job als stuntman overdag , helpt hij tijdens de nacht crimineel tuig door hen van de ene misdaad naar de andere te rijden. De engelachtige buurvrouw Irene en haar zoontje Benicio zijn de enige lichtpunten in het leven van de naamloze chauffeur. Helaas krijgen de kiemen van een mooie liefde geen kans om te groeien. Irene’s man Standard wordt namelijk vervroegd vrijgelaten uit de gevangenis. Al snel blijkt dat Standard nog enkele schulden heeft bij bepaald onguur schorem. De zwijgzame stuntman helpt Standard om deze schuld af te lossen, maar beseft al snel dat verraad achter de hoek loert.

Hoewel het verhaal niet meer dan een opgewaardeerd script van een vergeten B-film lijkt, schittert de film in zijn oprechtheid en geloofwaardigheid. Eigenschappen die te vaak vergeten worden in thrillers. De actiefilm nestelde zich al na vijf minuten in mijn hersenen en deed aan het einde van de rit mijn hele wezen huiveren van genot. Er wordt me wel eens verweten een verstokt romanticus te zijn; een dromerig individu dat melancholische zuchten slaakt bij gedachten over ware liefde. Een dwaas die flirt met de onbereikbare “onvoorwaardelijke liefde” waar enkel moeder en kind getuigen van zijn. In Drive zie je een suggestie van deze liefde in de zeldzame momenten tussen de Driver en Irene. Oprecht en authentiek zijn goede beschrijvingen, maar vooral verlegen en rustig typeren de prille liefde.

Bijna elke film trekt de liefdeskaart door het koppel om de haverklap innig te laten zoenen. sterker nog, veel films zien seks als de enige ultieme uiting van liefde. Met slechts een verstrengeling van twee handen en een kus verschalkte het tweetal de gemediatiseerde bullshit over wat échte liefde nu eigenlijk is. Deze subtiele manifestatie van de liefde bracht me in beroering. Een ware tour de force voor een audiovisueel medium.

Mijn cynisch onderbewustzijn delfde helemaal het onderspit toen de jaren ‘80 synthpop uit de luidsprekers schalden. Mijn oren spitsten zich ogenblikkelijk toen de eerste noot neerdaalde op de scene waar Standard berouw toont en Irene vertelt dat hij van haar houdt. Met een ontwapende glimlach nam ze de woorden op, maar haar hart behoorde toen al aan iemand anders toe. Al mijn zintuigen vochten toen een onderlinge strijd uit. om toch maar een glimps op te vangen van deze mythische liefdesuiting.
"I don’t eat, I don’t sleep, I do nothing but think of you. You keep me under your spell”, waren de poëtische liefdesverklaringen die zich op mijn hersenstam etsten.

Ondanks het razendsnelle tempo van de film en de duidelijke jaren ‘80 setting bevond ik mij tijdens de film in een staat waar tijd bevroren leek te zijn, alle onbelangrijke zorgen over deadlines en financiële dictators die ons leven geselen waren niet toegestaan in dit tijdsvacuüm. Voor iets meer dan een uur mocht ik getuige zijn van een suggestie van wat een minstreel bezingt in zijn ode aan de liefde. Aan dit hemels avontuur heb ik misschien geen bevallige jonge deerne aan de geslagen, maar in mij is wel onstuitbaar de liefdesbloem ontloken.  
Dank je, Jotie.
Dank je, voor deze prachtige laatste zin.

Liefs

Vincent